28 februari 2013.
Een dag die ik nooit meer ga vergeten.
De dag dat ik in elkaar ben geslagen om een sigaret. De dag dat ik de eigenaar ben geworden van de labels whiplash en PTSS.
Die avond ben ik door een collega naar huis gebracht met een kapotte neus en schaafwonden maar erger een gebroken zelfvertrouwen. Wat had ik verkeerd gedaan dat dit gebeurde. Wat had ik anders moeten doen? Ik moest mijn man wakker maken en vertellen wat er gebeurd was. Hij moest die nacht mij om de 2 uur wakker maken omdat ze bang waren voor een hersenschudding.
De paar minuten waarin ik in elkaar geslagen ben (het leken wel uren) hebben mijn wereld op de kop gezet. Op dat moment ben ik een achtbaan ingeworpen die nog steeds niet helemaal klaar is. Er zijn in de afgelopen jaren veel dingen niet goed gedaan en gegaan. Veel door mijn werkgever en politie en justitie maar ook door mij.
Ik vond dat ik groot stoer en sterk moest zijn, mama's kunnen alles. Dus ik ging door en door. Af en toe probeerde ik aan te geven dat het niet meer lukte. Maar als mijn leidinggevende dat zei dat ik maar door moest, ging ik gewoon door. Dat hoort immers. Een goede werknemer gaat door, een goede sociotherapeut blijft professioneel en mama's kunnen alles.
Toen ik uiteindelijk niet meer kon heb ik heel hard geknokt om erbovenop te komen maar mijn PTSS was toen nog niet herkent en dus ook niet behandeld.
Ik ging weer aan het werk, maar langzaam en zeker zakte ik weer af. Na een dag werken was ik kapot thuis, snauwde naar de kids en was een slecht huisvrouw. Toch ging ik door, omdat ik vond dat dat moest. Tot ik door een klein incidentje op het werk terug werd geworpen naar die ene avond met die sigaret.
Ik kwam weer thuis te zitten en ben uiteindelijk opgenomen in een kliniek. 2x4 dagen alleen maar naar mezelf kijken, sporten, leren dat ik PTSS heb en wat het eigenlijk is en vooral eerlijk zijn.
Eerlijk zijn dat ik het alleen niet kan. Eerlijk zijn dat ik twijfel aan mijn vermogen als hulpverlener, werknemer, vrouw en moeder. Eerlijk zijn dat ik door de opgelopen ervaringen ik mensen niet meer durf te vertrouwen.
Deze 8 dagen waren verschrikkelijk maar ook goed. Door de mensen die daar waren kreeg ik weer wat vertrouwen, door hun bijzondere manier van hulpverlenen en meebewegen kon ik niet vluchten en had ik geen ander keus dan naar de situaties kijken voelen en ervaren en er dwars doorheen gaan.
Ben ik nu PTSS vrij? Op papier wel. En ik heb geen nachtmerries meer. Ik kan nu in een drukke omgeving lopen zonder alles maar dan ook alles te zien. Maar het leven is nog niet altijd even makkelijk. Ik heb drie jaar lang moeten vechten, overleven door niet te voelen. Nu moet ik leren dat het ook zonder vechten of gevoel uitschakelen kan. Mijn zelfvertrouwen als werknemer weer terug vinden. Weer een leuke moeder en vrouw worden.
Gelukkig heb ik een geweldige man, lieve kinderen en bijzondere mensen om me heen. Dus ik kom er wel. Mama's hoeven niet alles te kunnen en dat is oke
